مدیریت ودیعه ای است که بنا به سنت ، یا به ارث و یا در موجه ترین تعریف استبداد از سوی مردم تفویض می شود .این معنای تفویض که در استبداد واقعیت ندارد ، در دموکراسی از طریق آرای مردم تا حدی تحقق می یابد .

اما در اینجا نیز پس از شمارش آرا و رسمیت یافتن قدرت ، رابطه بین انتخاب کننده و انتخاب شونده قطع می شود یا فقط پوسته تشریفاتی آن باقی می ماند . از آن پس رابطه اداره کننده و اداره شونده براساس نوعی اعتماد کلی از سوی رای دهندگان ادامه می یابد . دیگر ضمانتی درکار نیست که مدیر منتخب به آنچه وعده داده است وفادار بماند . حتی اگر خطایی مرتکب شد ، تاوان آن به عهده رای دهندگان است . درصورتیکه در نظام مشارکت رابطه بین اداره کننده و اداره شونده رابطه دوجانبه ، پویا و همیشه برقرار است . زیرا مشارکت یعنی شرکت دادن و شرکت داشتن . این رابطه دوجانبه همه دستاوردهای تمدن و تجربه های انسانی ، از تعهد و احساس مسئولیت دربرابر اعمال خویش ، محترم شمردن حقوق دیگران و اعتقاد به برابری انسانها را درخود دارد .

درنظام مشارکتی ، مدیران ادعای معجزه و پاسخگویی به همه مشکلات را ندارند و اداره شونده ها دارای توقعات غیر عملی نیستند . مدیر عضوی هم تراز با دیگران است و تصمیم گیری با مشارکت همگان صورت می پذیرد . فرادست وفرودستی نیست و آنچه اهمیت دارد ، تحقق دادن به خواستهای همگانی است ، برای سعادت همگان . زیرا در عمل نیز هرتصمیم فقط با امکانات همگان و به همت همگان واقعیت پیدا می کند .